“ഇനി മറഞ്ഞിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല, എന്നെ എല്ലാവരും കാണാനും കേൾക്കാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു”: ബിഷപ്പ് ഫ്രാങ്കോ പ്രതിയായ ബലാത്സംഗ കേസിൽ ഇരയായ കന്യാസ്ത്രീ ഐഡന്റിറ്റി വെളിപ്പെടുത്തിയ ശേഷം പറയുന്നത് ഇങ്ങനെ; വിശദമായി വായിക്കാം

“കേസ് അവസാനിച്ചെന്നും ഞാൻ ഇവിടെ നിന്ന് പോയെന്നുമാണ് പലരും കരുതുന്നത്. എന്നാല്‍ പോരാട്ടം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. എനിക്കിനി ഒളിച്ചിരിക്കേണ്ടതില്ല. എന്നെ എല്ലാവരും കാണണമെന്നും എന്റെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കണമെന്നും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു,” സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് ദി ഇന്ത്യൻ എക്സ്പ്രസിനോട് പറഞ്ഞു.

ജലന്ധർ രൂപതയുടെ ബിഷപ്പായിരുന്ന കാലയളവില്‍, 2014 മെയ് മാസത്തിനും 2016 സെപ്റ്റംബറിനും ഇടയില്‍ സിസ്റ്റർ അനുപമയെ (യഥാർത്ഥ പേര് വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലാത്തതിനാല്‍ വാർത്തകളില്‍ പരാമർശിച്ച വ്യക്തി) 13 തവണ ബലാത്സംഗം ചെയ്തെന്ന കേസില്‍ ഫ്രാങ്കോ മുളയ്ക്കല്‍ 2018 സെപ്റ്റംബറില്‍ അറസ്റ്റിലായി. ലൈംഗികാതിക്രമക്കേസില്‍ ഇന്ത്യയില്‍ ഒരു കത്തോലിക്കാ ബിഷപ്പ് ആദ്യമായി കസ്റ്റഡിയിലെടുക്കപ്പെട്ടത് ഈ സംഭവത്തിലൂടെയാണ്.

2022-ല്‍, തെളിവുകളുടെ അഭാവവും അതിജീവിതയുടെ മൊഴികളിലെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി വിചാരണ കോടതി മുളയ്ക്കലിനെ കുറ്റവിമുക്തനാക്കിയിരുന്നു. ഈ വിധിക്കെതിരെ ഹൈക്കോടതിയെ സമീപിച്ച സിസ്റ്റർ റാനിറ്റും കൂട്ടരും 2026-ലെ ഹിയറിങ്ങിനായി കാത്തിരിക്കുകയാണ്.

‘ഒരുപാട് സ്ത്രീകള്‍ക്ക് ഇത് കരുത്ത് പകരും എന്നതിനാലാണ് പുറത്തുവരാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചത്,’ അവർ പറയുന്നു. ‘ഞാൻ പരാജയപ്പെടില്ല. ഞാൻ പൊതുയോഗങ്ങളില്‍ പങ്കെടുക്കുകയും സത്യം വിളിച്ചുപറയുകയും ചെയ്യും. എന്ത് സംസാരിക്കണം എന്ന് എനിക്കറിയില്ല, പക്ഷേ ഞാൻ തീർച്ചയായും സംസാരിക്കും,’ അവർ പറഞ്ഞു.

‘സംവിധാനം ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്നതാണ്’

പാലാ-വൈക്കം സംസ്ഥാന പാതയ്ക്ക് അരികിലുള്ള നീല ബോർഡ് സെന്റ് ഫ്രാൻസിസ് മിഷൻ ഹോമിനെ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു. ഈ ബോർഡിന് സമീപത്ത് നിന്നുള്ള കുത്തനെയുള്ള ഇടുങ്ങിയ പാത അവസാനിക്കുന്നത് കോട്ടയം ജില്ലയിലെ കുറവിലങ്ങാട് ഗ്രാമത്തിലുള്ള ഗംഭീരമായ ഇരുനില കെട്ടിടത്തിലാണ്.

ആറു ഏക്കറിലായി വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന മിഷൻ ഹോം, ജലന്ധർ ആസ്ഥാനമായുള്ള മിഷനറീസ് ഓഫ് ജീസസ് എന്ന സന്യാസിനി സഭയുടെ കീഴിലുള്ള ചാപ്പലും കോണ്‍വെന്റും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള കെട്ടിടങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടമാണ്. ഇത് കന്യാസ്ത്രീകളുടെ സഭയാണെങ്കിലും, സ്വന്തമായി ഭരണക്രമമുണ്ടെങ്കിലും, ബിഷപ്പ് രക്ഷാധികാരിയായുള്ള ജലന്ധർ രൂപതയുടെ കീഴിലാണ് വരുന്നത്.

സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് സന്യാസിനി സഭയില്‍ ഒരു കന്യാസ്ത്രീക്ക് വഹിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും ഉയർന്ന പദവിയായ സുപ്പീരിയർ ജനറല്‍ എന്ന നിലയിലുള്ള കാലാവധി കഴിഞ്ഞ്, 2013-ലാണ് അവർ ജലന്ധറില്‍ നിന്ന് ഇവിടേക്ക് മാറിയത്. മിഷൻ ഹോമില്‍ വെച്ചാണ് അവർ ഒരു സംഘം കന്യാസ്ത്രീകളെ നയിച്ചുകൊണ്ട് പ്രായമായ അഗതികളെ പരിചരിക്കുകയും സഭയുടെ സ്വത്തുക്കള്‍ പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്തത്. ഇവിടെ വെച്ചാണ്, 20-ാം നമ്ബർ മുറിയില്‍ വെച്ച്‌ അവർ ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെട്ടത്.

താഴത്തെ നിലയിലുള്ള തന്റെ മുറിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ അവർ പറഞ്ഞു, ‘ഈ സംവിധാനമാണ് ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നത്.

‘ഈ അധികാരശ്രേണിയുടെ നെറുകയില്‍ മിക്കപ്പോഴും ബിഷപ്പാണ്. രൂപതയ്ക്കുള്ളിലെ പള്ളികളിലും മറ്റ് സ്ഥാപനങ്ങളിലും ഭരണപരമായ അധികാരം മാത്രമല്ല, സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് ഉള്‍പ്പെടുന്ന ‘മിഷണറീസ് ഓഫ് ജീസസ്’ പോലുള്ള സന്യാസിനി സമൂഹങ്ങള്‍ക്ക് മേലും ബിഷപ്പിന് വലിയ നിയന്ത്രണമുണ്ട്. അധികാരികള്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ചോദ്യങ്ങളില്ലാതെ പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു സംവിധാനമാണിത്. ആരെങ്കിലും ഇതിനെതിരെ പ്രതികരിച്ചാല്‍ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടി വരും. സിസ്റ്റർ റാണിത്തിന് അത് വൈകാതെ ബോധ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

2014 മെയ് 5 ആ മഠത്തില്‍ വളരെ തിരക്കുള്ള ദിവസമായിരുന്നു. തൃശൂർ ജില്ലയിലെ ചാലക്കുടിയില്‍ ഒരു വൈദികന്റെ പട്ടംകൊട ശുശ്രൂഷയില്‍ പങ്കെടുക്കാൻ കേരളത്തിലെത്തിയ ബിഷപ്പ് മുളയ്ക്കല്‍, അന്ന് രാത്രി അവിടെ താമസിക്കുമെന്ന് മഠത്തില്‍ അറിയിച്ചിരുന്നു. കോടതി രേഖകള്‍ പ്രകാരം, ചാലക്കുടിയിലെ പരിപാടികള്‍ക്ക് ശേഷം ബിഷപ്പ് കുറവിലങ്ങാട് എത്തിയപ്പോള്‍ രാത്രി വിശ്രമത്തിനായി 20-ാം നമ്ബർ മുറിയിലേക്ക് പോയി. രാത്രി 10 മണിക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹം സിസ്റ്റർ റാനിറ്റിനെ വിളിക്കുകയും തന്റെ പുരോഹിത വസ്ത്രം ഇസ്തിരിയിട്ട് മുറിയില്‍ എത്തിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തതായി രേഖകളില്‍ പറയുന്നു.

ഇത്തരം ജോലികള്‍ കന്യാസ്ത്രീകളുടെ നിശ്ചിത ചുമതലകളില്‍ ഉള്‍പ്പെടുന്നില്ലെങ്കിലും, ബിഷപ്പിന്റെ അധികാരവും സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളുടെ അഭാവവും കാരണം മിഷൻ കേന്ദ്രങ്ങളിലെ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് പലപ്പോഴും ഇത്തരം ജോലികള്‍ ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നു. സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് അദ്ദേഹത്തിന് വസ്ത്രം കൈമാറാൻ വാതിലില്‍ മുട്ടിയപ്പോള്‍, മഠത്തിലെ അടുക്കള നവീകരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട രേഖകള്‍ കൊണ്ടുവരാൻ മുളയ്ക്കല്‍ അവരോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. കോടതി രേഖകള്‍ പ്രകാരം, അവർ പേപ്പറുകളുമായി മുറിയില്‍ പ്രവേശിച്ചപ്പോള്‍ മുളയ്ക്കല്‍ “അകത്തുനിന്ന് വാതില്‍ അടച്ചു”, തുടർന്ന് വിവസ്ത്രനാകുകയും അവരെ ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

“ആ സമയത്ത് എനിക്ക് നിലവിളിക്കണമെന്ന് ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അദ്ദേഹം ബിഷപ്പായതുകൊണ്ട്, ദൈവത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്ത ഒരാളായതുകൊണ്ട്, എന്റെ ജീവനില്‍ എനിക്ക് ഭയമുണ്ടായിരുന്നു,” അവർ പറയുന്നു. തൊട്ടടുത്ത ദിവസമായ മെയ് 6-നും ബിഷപ്പ് വീണ്ടും അവരെ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചുവരുത്തുകയും ലൈംഗികമായി പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതായാണ് ആരോപണം.

രണ്ടുമാസത്തിനുശേഷം, 2014 ജൂലൈ 11-ന് ബിഷപ്പ് വീണ്ടും മഠത്തില്‍ വന്നപ്പോള്‍, തന്റെ ജോലികള്‍ ചെയ്യാൻ പോലും താൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നതായി സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് പറയുന്നു. ഈ പ്രാവശ്യവും അദ്ദേഹം അവരെ ബലാത്സംഗം ചെയ്തതായാണ് ആരോപണം.

2014-നും 2016-നും ഇടയില്‍ ബിഷപ്പ് നടത്തിയ 13 സന്ദർശനങ്ങളിലും ഈ പീഡനങ്ങള്‍ തുടർന്നതായും സെപ്റ്റംബർ 23, 2016-നാണ് അവസാനമായി ഇത് നടന്നതെന്നും ആരോപിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരിക്കല്‍ അദ്ദേഹം ഫോണില്‍ വിളിച്ച്‌ ലൈംഗികച്ചുവയുള്ള പരാമർശങ്ങള്‍ നടത്തിയതായും കോടതിയിലെ അവരുടെ മൊഴിയില്‍ പറയുന്നു.

“അദ്ദേഹം എന്റെ ശരീരത്തിലും മനസ്സിലും അടിച്ചേല്‍പ്പിച്ചത് ഞാൻ തനിയെ സഹിക്കേണ്ടി വന്നു,” സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് പറയുന്നു. ജലന്ധറിലെ അതേ സഭയുടെ ഭാഗമായ തന്റെ സഹോദരി സിസ്റ്റർ ആല്‍ഫിയെ, ബിഷപ്പിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ക്ക് വഴങ്ങിക്കൊടുത്തില്ലെങ്കില്‍ ശിക്ഷിക്കുമോ എന്ന് താൻ ഭയപ്പെട്ടിരുന്നതായും അവർ പറഞ്ഞു.

“എന്നെ വെറുതെ വിടണമെന്ന് ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് അപേക്ഷിച്ചു, പക്ഷേ അദ്ദേഹം എന്റെ യാചനകളെ ചിരിച്ചുതള്ളി,” അവർ ഇന്ത്യൻ എക്‌സ്പ്രസിനോട് പറഞ്ഞു.

പീഡനങ്ങള്‍ തുടങ്ങി രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം, 2016 സെപ്റ്റംബറായപ്പോഴേക്കും ബിഷപ്പിനെ എതിർക്കാനുള്ള ധൈര്യം സംഭരിച്ചതായും, അദ്ദേഹം മഠത്തില്‍ താമസിക്കുന്നത് തനിക്ക് താല്‍പ്പര്യമില്ലെന്ന് ഫോണ്‍ കോളുകളിലൂടെ അറിയിച്ചതായും സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് പറയുന്നു. തുടർന്നുണ്ടായ പ്രതികാര നടപടികള്‍ വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു, ഇത് അവരെ മഠാധിപതി എന്ന പദവിയില്‍ നിന്ന് നീക്കം ചെയ്യുന്നതിലേക്ക് നയിച്ചു. സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് കോടതിയില്‍ നല്‍കിയ മൊഴിയില്‍ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: “(ബിഷപ്പ്) തന്റെ കുടുംബാംഗങ്ങളെ കള്ളക്കേസുകളില്‍ കുടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.”

പരാതി നല്‍കാൻ രണ്ടു വർഷത്തെ കാലതാമസം ഉണ്ടായതിനെ പ്രതിഭാഗം കോടതിയില്‍ എടുത്തുപറഞ്ഞപ്പോള്‍, താൻ നേരിട്ട പീഡനങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ ഫ്രാൻസിസ്കൻ ക്ലാരിസ്റ്റ് കോണ്‍ഗ്രിഗേഷനിലെ സിസ്റ്റർ ലിസി വടക്കേലിനോടും, ഒരു വൈദികനോട് കുമ്ബസാരത്തിലും പറഞ്ഞിരുന്നുവെന്ന് സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് കോടതിയെ അറിയിച്ചു.

തുറന്നുപറയാൻ തനിക്ക് വലിയ പേടിയായിരുന്നു എന്ന് സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് പറയുന്നു: “കന്യകാത്വവും ബ്രഹ്മചര്യവുമാണ് എന്റെ വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളുടെയും സഭയ്ക്ക് നല്‍കിയ വ്രതങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രബിന്ദു. ബിഷപ്പ് ഇത് എന്നില്‍ നിന്ന് തട്ടിയെടുത്തു, അദ്ദേഹം എന്റെ വ്രതങ്ങള്‍ ലംഘിച്ചു. അറിഞ്ഞുകൊണ്ടല്ലെങ്കില്‍ പോലും വ്രതങ്ങള്‍ ലംഘിക്കപ്പെട്ടാല്‍ അത് ഗുരുതരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കും. സഭയില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുമോ എന്ന് ഞാൻ ഭയപ്പെട്ടു. അതുകൊണ്ടാണ് പുറത്തുപറയാൻ ഞാൻ പേടിച്ചത്.”

2018 ജൂണ്‍ 26-ന് പോലീസില്‍ പരാതി നല്‍കുന്നതിന് ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്ബ്, വത്തിക്കാന്റെ ഇന്ത്യയിലെ നയതന്ത്ര പ്രതിനിധിയായ അപ്പോസ്തോലിക് നുണ്‍സിയോ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള സഭയിലെ ഉന്നതാധികാരികള്‍ക്ക് താൻ ബലാത്സംഗത്തിനിരയായതായി കാണിച്ച്‌ സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് കത്തെഴുതിയതായി കോടതി രേഖകള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

“ബിഷപ്പിന്റെ ക്രൂരതയില്‍ നിന്ന് എന്നെത്തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ സഭയ്ക്കുള്ളിലെ സാധ്യമായ എല്ലാ വാതിലുകളിലും ഞാൻ മുട്ടി. എന്നാല്‍ മേലധികാരികളാരും എന്റെ പരാതികള്‍ പരിഗണിച്ചില്ല. ഒടുവില്‍ എനിക്ക് പോലീസ് പരാതി നല്‍കേണ്ടി വന്നു,” സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് പറയുന്നു.

‘എല്ലാം അവസാനിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ കരുതി’

ആ കേസും അത് ഉയർത്തിവിട്ട പ്രശ്നങ്ങളും സിസ്റ്റർ റാനിറ്റിനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. ‘എന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചുവെന്ന് ഞാൻ കരുതി. എന്നോട് ചെയ്ത ക്രൂരതകള്‍ വരുത്തിവെച്ച നാണക്കേട് കാരണം ഞാൻ തീർന്നുവെന്നാണ് ഞാൻ വിചാരിച്ചത്,’ അവർ പറയുന്നു.

എന്നാല്‍ അവർ കോണ്‍വെന്റിനുള്ളില്‍ സ്വയം അടച്ചിരുന്നപ്പോള്‍, അഞ്ച് കന്യാസ്ത്രീകള്‍ അവർക്കൊപ്പം നിലകൊണ്ടു – സിസ്റ്റർ നീന റോസ്, സിസ്റ്റർ അനുപമ, സിസ്റ്റർ ജോസഫൈൻ, സിസ്റ്റർ അൻസിറ്റ, പിന്നെ ജലന്ധറില്‍ നിന്ന് തന്റെ ചേച്ചിക്ക് കൂട്ടായി എത്തിയ സിസ്റ്റർ ആല്‍ഫി എന്നിവരായിരുന്നു അവർ. മുളയ്ക്കലിനെ സഭയില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കണമെന്നും അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് കോടതിയില്‍ വിചാരണ ചെയ്യണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ട് ഈ അഞ്ച് കന്യാസ്ത്രീകള്‍ എറണാകുളത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള വഞ്ചി സ്ക്വയറില്‍ സമരം ആരംഭിച്ചു. വൈകാതെ തന്നെ എണ്‍പതോളം സംഘടനകള്‍ അവർക്ക് പിന്തുണയുമായി എത്തിയതോടെ പ്രതിഷേധം ശക്തമായി. മുളയ്ക്കലിനെതിരെയുള്ള പോരാട്ടവീര്യമുള്ള ഗാനങ്ങളും പ്രസംഗങ്ങളും അവിടെ മുഴങ്ങിക്കേട്ടു.

സെപ്റ്റംബർ 21-ന് ബിഷപ്പ് അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെട്ടു. വിചാരണ വേളയില്‍, മുളയ്ക്കല്‍ തന്റെ “ഔദ്യോഗിക പദവിയും ആധിപത്യവും” ഉപയോഗിച്ച്‌ സിസ്റ്ററെ അന്യായമായി തടഞ്ഞുവെച്ചതായും പീഡിപ്പിച്ചതായും പ്രോസിക്യൂഷൻ വാദിച്ചു.

എന്നിരുന്നാലും, 2022-ല്‍ കോട്ടയം അഡീഷണല്‍ സെഷൻസ് കോടതി മുളയ്ക്കലിനെ കുറ്റവിമുക്തനാക്കി. പ്രോസിക്യൂഷൻ ഉന്നയിച്ച കുറ്റങ്ങള്‍ തെളിയിക്കുന്നതില്‍ പരാജയപ്പെട്ടുവെന്നും സിസ്റ്റർ റാനിറ്റിന്റെ മൊഴികളില്‍ വൈരുദ്ധ്യമുണ്ടെന്നുമായിരുന്നു കോടതിയുടെ നിരീക്ഷണം. ‘സത്യവും അസത്യവും വേർതിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യത്തില്‍, മൊഴികള്‍ പൂർണ്ണമായും തള്ളിക്കളയുകയല്ലാതെ മറ്റു വഴികളില്ല,’ എന്ന് കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു. വിചാരണ കോടതിയുടെ ഈ ഉത്തരവിനെക്കുറിച്ച്‌ പ്രതികരിക്കാൻ പ്രോസിക്യൂഷൻ അഭിഭാഷകൻ തയ്യാറായില്ല.

കുറ്റവിമുക്തനാക്കപ്പെട്ട് ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം, 2022-ല്‍ മുളയ്ക്കല്‍ ജലന്ധർ ബിഷപ്പ് സ്ഥാനം രാജിവെച്ചു. എങ്കിലും സഭ അദ്ദേഹത്തെ പദവിയില്‍ നിന്ന് പുറത്താക്കാത്തതിനാല്‍ ‘ബിഷപ്പ്’ എന്ന പദവി അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും നിലനിർത്തുന്നുണ്ട്.

ഇക്കാര്യത്തില്‍ പ്രതികരണത്തിനായി ഇന്ത്യൻ എക്സ്പ്രസ് മുളയ്ക്കലിന്റെ അഭിഭാഷകൻ അഡ്വ. രാമൻ പിള്ളയെ ബന്ധപ്പെട്ടെങ്കിലും ബിഷപ്പ് പ്രസ്താവനകളൊന്നും നല്‍കില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം അറിയിച്ചു. ‘സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് ബിഷപ്പിനെതിരെ മുമ്ബ് ഉന്നയിച്ച അതേ വ്യാജ ആരോപണങ്ങള്‍ ആവർത്തിക്കുക മാത്രമാണ് ചെയ്യുന്നത്. അവർക്ക് വേണമെങ്കില്‍ അത് തുടർന്നും ചെയ്യാം,’ എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

‘ഞാനൊരു ഇരയായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഞാനൊരു അതിജീവിതയാണ്.’

2023-ല്‍, കുറ്റവിമുക്തനാക്കപ്പെട്ടതിന് ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം, സിസ്റ്റർ നീന റോസ്, സിസ്റ്റർ ജോസഫിൻ, സിസ്റ്റർ അനുപമ എന്നിവർ സന്യാസസഭ വിട്ട് സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിലേക്ക് മാറി. അതോടെ, സെന്റ് ഫ്രാൻസിസ് ഹോം നിശബ്ദമായി. ഇന്ന്, 36 മുറികളും ഒരു ചാപ്പലുമുള്ള ആ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെ സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ്, സിസ്റ്റർ ആല്‍ഫി, സിസ്റ്റർ അൻസിറ്റ എന്നീ മൂന്ന് കന്യാസ്ത്രീകള്‍ മാത്രമാണ് നടക്കുന്നത്.

‘സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ കോണ്‍വെന്റ് ഇപ്പോള്‍ നിലവിലില്ലാത്തതുപോലെയാണ്,’ സന്യാസസഭയില്‍ നിന്ന് തങ്ങള്‍ക്ക് ലഭിക്കേണ്ട പ്രതിമാസ ജീവനാംശം ലഭിക്കുന്നില്ലെന്ന് കൂട്ടിച്ചേർത്തുകൊണ്ട് സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് പറയുന്നു. ‘പിന്തുണയായി ഞങ്ങള്‍ക്ക് പ്രതിമാസം 5,000 രൂപ ലഭിക്കേണ്ടതാണ്, എന്നാല്‍ അത് ലഭിക്കുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, ഈ മഠം നിലനിർത്താൻ ഞങ്ങള്‍ പച്ചക്കറികള്‍ കൃഷി ചെയ്യാനും തുന്നല്‍ ജോലി ചെയ്യാനും… ഞങ്ങളാല്‍ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യാനും തീരുമാനിച്ചു,’ അവർ പറയുന്നു.

തങ്ങളുടെ ഉപജീവനത്തിനായി ‘സ്റ്റാൻഡ് ബൈ മി’ എന്ന ബാനറിന് കീഴില്‍ വസ്ത്രങ്ങളും തോള്‍ബാഗുകളും അവർ തുന്നുന്നുണ്ട്. ‘2018 മുതല്‍ വിവിധ സന്യാസസഭകളില്‍ നിന്നുള്ള ചില വൈദികരും കന്യാസ്ത്രീകളും അത്മായരിലെ ചില കരുണയുള്ള മനുഷ്യരും ഞങ്ങളോടൊപ്പം നിന്നു. വസ്ത്രങ്ങളും ബാഗുകളും തുന്നി വരുമാനം കണ്ടെത്താനായി അവർ ഞങ്ങള്‍ക്ക് തയ്യല്‍ മെഷീനുകള്‍ വാങ്ങിത്തന്നു,’ സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് പറയുന്നു.

സിസ്റ്റർമാരെ രൂപത ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന ആരോപണം 2024-ല്‍ ജലന്ധർ ബിഷപ്പായി ചുമതലയേറ്റ ബിഷപ്പ് ജോസ് സെബാസ്റ്റ്യൻ തെക്കുംചേരിക്കുന്നേല്‍ നിഷേധിക്കുന്നു. ‘മിഷൻ ഹോം ജലന്ധർ രൂപതയുടെ വകയാണ്, അവിടെ നിന്നുള്ള ഏത് വരുമാനവും ജലന്ധർ രൂപതയുടേതാണ്. അതിനാല്‍, വസ്തുതാപരമായി നോക്കിയാല്‍ മഠത്തിലെ സഹോദരിമാരെ ഇപ്പോഴും രൂപത പിന്തുണയ്ക്കുന്നുണ്ട്. അവർ അവകാശപ്പെടുന്നത് പോലെ സഭ അവരെ പുറത്താക്കിയിട്ടില്ല,’ അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

തന്റെ പോരാട്ടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍, നിരാശ ബാധിച്ച നിമിഷങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ‘ബലാത്സംഗ വിവരം റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് തോന്നിയ ദിവസങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ സ്വഭാവത്തെയും കുടുംബ പശ്ചാത്തലത്തെയും ജീവിതത്തെയും കുറിച്ച്‌ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉയർന്നു. എന്റെ തല പൊട്ടിത്തെറിക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി,’ അവർ പറയുന്നു.

ബിഷപ്പ് മുളയ്ക്കലിനെ കുറ്റവിമുക്തനാക്കിയതോടെ, ഉത്തരങ്ങളേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ ചോദ്യങ്ങളാണ് അവശേഷിച്ചത്. ‘എങ്ങനെ പുറത്തിറങ്ങും? ആളുകളെ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കും? എങ്ങനെ ജീവിക്കും? – ഈ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചത്,’ അവർ പറയുന്നു.

പക്ഷേ, താൻ പടുത്തുയർത്തിയ സന്യാസിനീസമൂഹം തന്റെ മുന്നില്‍ തകരുന്നത് കാണുന്നതോളം വേദന മറ്റൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. “ഈ സഭയുടെ സ്ഥാപക ബാച്ചിലുണ്ടായിരുന്ന ആളാണ് ഞാൻ. സുപ്പീരിയർ ജനറല്‍ ആയതിനുശേഷവും സഭയെ കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഞാൻ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടു. ട്രെയിനിലെ ജനറല്‍ കമ്ബാർട്ടുമെന്റുകളില്‍, ബാത്ത്റൂമിനടുത്ത് പോലും ഇരുന്നായിരുന്നു എന്റെ യാത്രകള്‍,” അവർ പറയുന്നു.

സഭ ഇപ്പോള്‍ തന്നെ പുറത്താക്കിയിരിക്കുകയാണെന്ന് അവർ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു. “അവരില്‍ നിന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ ന്യൂസ്‌ലെറ്ററുകള്‍ പോലും ലഭിക്കുന്നില്ല. ഒറ്റപ്പെടുത്തല്‍ പൂർണ്ണമാണ്. എന്നെ തകർക്കാനുള്ള ശ്രമമാണിത്,” അവർ പറയുന്നു.

എങ്കിലും, ഈ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവില്‍ നിന്നാണ് തിരിച്ചടിക്കാനുള്ള ഉറച്ച തീരുമാനം ഉണ്ടായത്. “സഭയില്‍ നിന്ന് എനിക്ക് നീതി ലഭിക്കാതെ വന്നപ്പോഴാണ് പോലീസില്‍ പരാതി നല്‍കേണ്ടി വന്നത്. കോടതികളില്‍ നിന്നും നീതി ലഭിക്കാതിരുന്നപ്പോള്‍ ഞാൻ പരസ്യമായി പ്രതികരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു,” അവർ പറയുന്നു. എല്ലാവരും മാസ്ക് ധരിക്കേണ്ടി വന്ന കോവിഡ് കാലത്താണ് താൻ ഏറ്റവും ആശ്വസിച്ചിരുന്നതെന്ന് അവർ കൂട്ടിച്ചേർത്തു. “ആ മാസ്കിന് പിന്നില്‍ ഞാൻ ഏറെക്കാലം ഒളിച്ചിരുന്നു. ഇനി അത് അഴിച്ചുവെക്കേണ്ട സമയമാണ്,” അവർ പറയുന്നു.

ഹൈക്കോടതിയിലെ വാദം കേള്‍ക്കലിനായി കാത്തിരിക്കുമ്ബോള്‍, ഈ മൂന്ന് കന്യാസ്ത്രീകളും തങ്ങളുടെ ചിട്ടയായ ജീവിതം തുടരുന്നു; പുലർച്ചെ 5.45-ന് പ്രാർത്ഥനയോടെ തുടങ്ങി രാത്രി 10-ന് അവസാനിക്കുന്ന ഒരു ദിനചര്യ.

സി.ആർ.പി.എഫ് ജവനായിരുന്ന തന്റെ പിതാവ് പി.പി.ആന്റണിയില്‍ നിന്ന് ലഭിച്ച ജീവിതപാഠങ്ങളാണ് തന്നെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നതെന്ന് അവർ പറയുന്നു. എറണാകുളം ജില്ലയിലെ കുരിച്ചിലക്കോട് ഗ്രാമത്തില്‍ അഞ്ച് മക്കളില്‍ രണ്ടാമത്തവളായി വളർന്ന സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് എന്നും ഒരു അന്തർമുഖിയായിരുന്നു. മറ്റുള്ളവരോട് സംസാരിക്കാനും പത്താം ക്ലാസിന് ശേഷം ബസ്സില്‍ കോളേജില്‍ പോകാനുമൊക്കെ നാണമായിരുന്നു. തെങ്ങിൻതോട്ടങ്ങളിലും പാടങ്ങളിലും അമ്മ ഫിലോമിന ആന്റണിക്കൊപ്പം ചിലവഴിക്കാനായിരുന്നു അവർക്ക് ഇഷ്ടം. “തൊഴിലാളികള്‍ക്ക് ഭക്ഷണം എത്തിക്കാനായി അമ്മയോടൊപ്പം പാടത്തേക്ക് പോകുന്നതാണ് വീടിനെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ഏറ്റവും പഴയ ഓർമ്മ,” അവർ പറയുന്നു.

എന്നാല്‍ പുറത്തുപോയി പഠിക്കണമെന്ന് നിർബന്ധിച്ചത് പിതാവായിരുന്നു. സിസ്റ്റർ റാനിറ്റിന് 15 വയസ്സുള്ളപ്പോള്‍ അമ്മ കാൻസർ ബാധിച്ച്‌ മരിച്ചു. തുടർന്ന് അവർ പഞ്ചാബിലേക്ക് താമസം മാറി, അവിടെ അവരുടെ കസിൻ സഹോദരൻ പുരോഹിതനായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയായിരുന്നു. അവിടെ വെച്ചെപ്പോഴോ ആണ് “ദൈവവിളി” ഉണ്ടായതും അവർ സഭയില്‍ ചേർന്നതും.

അതിനുശേഷം ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ സംഭവിച്ചു, പക്ഷേ വിട്ടുകൊടുക്കാൻ സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് തയ്യാറല്ല. “എന്റെ അച്ഛൻ പറയുമായിരുന്നു, ഡാനി… കന്യാസ്ത്രീയാകുന്നതിന് മുമ്ബ് എനിക്ക് നല്‍കിയിരുന്ന പേരാണത്… ഡാനി, ഒന്നും പകുതിവഴിയില്‍ ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കില്ല. ഞാൻ പോരാട്ടം തുടരും, മരണം വരെ കന്യാസ്ത്രീയായി തന്നെ തുടരും. ഇത്രയും വർഷം ഞാൻ ഒരു ഇരയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ ഇപ്പോള്‍ ഞാൻ അതിനെ അതിജീവിച്ചവളാണ്,” അവർ പറയുന്നു.

2017-ലെ നടി ആക്രമിക്കപ്പെട്ട കേസിലെ അതിജീവിതയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ബാഗ് തുന്നുന്ന തിരക്കിലാണവർ. ഗൂഢാലോചന കുറ്റം ചുമത്തപ്പെട്ട നടൻ ദിലീപ് കേസില്‍ വിട്ടയക്കപ്പെട്ട സംഭവത്തെക്കുറിച്ച്‌ അവർ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ആ കേസിലെ ഇരയെ പരാമർശിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ചോദിക്കുന്നു, “എന്തുകൊണ്ടാണ് നേരത്തെ പരാതിപ്പെടാതിരുന്നത് എന്ന് അവർ എന്നോട് ചോദിക്കുന്നു. എന്നാല്‍ ലൈംഗികമായി ആക്രമിക്കപ്പെട്ട അതേ ദിവസം തന്നെ പരാതി നല്‍കിയ ആ സ്ത്രീക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു? അവർക്ക് നീതി ലഭിച്ചോ?”.